Utanç derin bir duygu olmasa da derin yaralar açabilen bir duygu. Çünkü çoğumuz utandırılarak büyüyoruz: yoksunluklarımızdan, cinsiyetimizden, kişiliğimizden, kimliğimizden ya da kimsesizliğimizden ötürü.
Utanç yüzünden hayatımızı başkalarının yargılarına, kontrolüne teslim ediyoruz. İlişkilerimiz ve davranışlarımız hep başkalarının fikirlerine göre şekilleniyor. Hatta taşıdığımız bazı utançların gerçekten bize mi ait olduğunu bile bilemiyoruz.
Utancımızla çekinmeden yüzleşmek ferahlık, hafiflik ve anlayış getiriyor. O zaman anlıyoruz ki hepimiz yaşamın çocuklarıyız ve yargılanmadan yaşamak hepimizin hakkı.